به آموزشگاه بیاموز خوش آمدید!

عیدانه بیاموز، فرصت یادگیری با 35٪ تخفیف (کد تخفیف: noruz96)

سبد خرید (0)

در مورد برنامه نویسی جاوا

 همان طور که در تصویر بالا مشاهده می کنید، در این سری از آموزش های جاوا، به ترجمه ی کتاب Java Programming نوشته ی Joyce Farrell می پردازیم. در این آموزش ها سعی بر این داشته ایم  تا با نثری ساده و روان، به ترجمه ی آموزش های جاوا بپردازیم و به طور تشریحی و کامل، برنامه نویسی با این زبان را آموزش دهیم. 


در مورد برنامه نویسی چه می دانید؟
یک برنامه ی کامپیوتری، یک مجموعه از دستور العمل ها است که شما آنها را می نویسید تا به کامپیوتر بگویید که چه کاری را انجام دهد.

کامپیوترها از مدارهایی ساخته شده اند که شامل سوئیچ های روشن و خاموش هستند. بنابراین شما می توانید با نوشتن خط های زیر، یک برنامه ی کامپیوتری را ایجاد کنید:
شماره 1: سوئیچ روشن
شماره 2: سوئیچ خاموش
شماره 3: سوئیچ خاموش
شماره 4: سوئیچ روشن

این منطق یک برنامه ی کامپیوتری است، که ترتیب صحیح کلید ها را برای ایجاد خروجی دلخواه تعیین می کند. به این نوع برنامه نوشتن که از سوئیچ های روشن و خاموش استفاده می کند، برنامه نویسی به زبان ماشین گفته می شود. این نوع برنامه نویسی ساده ترین سطح مداری را دارا است. زبان ماشین، یک زبان برنامه نویسی سطح پایین است و نزدیک ترین ارتباط را با پردازنده ی کامپیوتر دارد. 

برنامه نویسان اغلب می گویند که زبان ماشین شامل 0 و 1 است. درواقع منظور آنها این است که شما می توانید به جای سوئیچ های روشن و خاموش از 0 و 1 استفاده کنید. 

خوشبختانه به دلیل توسعه ی زبان های برنامه نویسی سطح بالا، برنامه نویسی به یک امر آسان تبدیل شده است. یک زبان برنامه نویسی سطح بالا، به شما امکان می دهد تا از یک سری واژه های مناسب مانند read و write و یا add به جای صفر ها و یک ها، برای انجام کارها استفاده کنید. زبان های برنامه نویسی سطح بالا به شما امکان می دهند تا از نام ها برای اشاره به اطلاعات قرار گرفته در حافظه استفاده کنید. اکنون خوب است بدانید که جاوا، یک زبان برنامه نویسی سطح بالا می باشد. 

 نکته: در هر زبان برنامه نویسی سطح بالا، نام موقعیت های حافظه، نمی تواند شامل فاصله ی سفید باشد. 

 هر زبان برنامه نویسی سطح بالا، دارای شیوه ی نوشتن دستور مختص خود می باشد. بعنوان مثال، هر زبان برنامه نویسی سطح بالا، برای چاپ کردن اطلاعات در خروجی، دستور مخصوص به خود را دارد. تمام زبان های برنامه نویسی دارای یک سری واژگان خاص و محدود هستند و شامل قواعد خاصی برای استفاده از آن واژگان هستند. هنگامی که شما در حال آموزش یک زبان برنامه نویسی همچون جاوا، ++C یا ویژوال بیسیک هستید، درواقع شما در حل یادگیری واژگان و نحوه ی نوشتن دستورات برای آن زبان هستید. 

 با استفاده از یک زبان برنامه نویسی، برنامه نویسان قادر هستند تا با نوشتن یک سری دستورات به زبان انگلیسی، کارهای که می خواهند یک برنامه انجام دهد را پیش ببرند. بعد از اینکه دستورات برنامه ی مورد نظر نوشته شدند، زبان برنامه نویسی سطح بالا، از یک برنامه به نام کامپایلر یا مفسر استفاده می کند تا دستورات نوشته شده را به زبان ماشین تبدیل کنند. یک کامپایلر درواقع قبل از انجام و اجرای دستورات، ابتدا کل برنامه را  را به زبان ماشین ترجمه می کند. در حالی که یک مفسر ابتدا یک عبارت(خط) از برنامه را ترجمه می کند و به محض ترجمه شدن آن عبارت، آن را اجرا می کند. 

اینکه شما از یک کامپایلر یا یک مفسر استفاده می کنید یا نه، به نوع زبان برنامه نویسی شما بستگی دارد. بعنوان مثال، ++C یک زبان کامپایلری است اما ویژوال بیسیک یک زبان مفسری است. هر یک از این مترجم ها، ویژگی های خاص خود را دارد. بعنوان مثال، برنامه های نوشته شده در زبان های کامپایلری، سریع تر اجرا می شوند در حالی که برنامه های نوشته شده در زبان های مفسری در توسعه و خطایابی آسان تر هستند. جاوا، از هردوی این تکنولوژی ها استفاده می کند و شامل یک کامپایلر برای ترجمه ی دستورات برنامه نویسی شما و یک مفسر برای خواندن کدهای کامپیایل شده به صورت خطی به هنگام اجرا شدن برنامه است( که به آن run time نیز گفته می شود).

کامپایلرها و مفسرها، هنگام مواجه شدن با یک دستور غیر معتبر در برنامه ی مورد نظر، یک یا چند پیغام خطا را صادر می کنند. به دنبال آن، برنامه نویس می تواند خطای تولید شده را اصلاح کند و اقدام به ایجاد یک ترجمه ی دیگر توسط کامپیایلر یا مفسر کند. موقعیت یابی و تعمیر تمام خطاهای دستوری یک برنامه، اولین مرحله از عملیات خطایابی یک برنامه می باشد. عکس 1.1 گام هایی یک برنامه نویس به هنگام  ایجاد یک برنامه ی قابل اجرا انجام می دهد را به شما نشان می دهد.

توجه: بعداًدر این فصل، در مورد خطایابی(دیباگ کردن) برنامه های جاوا بیشتر بحث خواهیم نمود. 

 همان طور که عکس 1.1 نشان می دهد، ممکن است شما بتوانید به طرز صحیحی از سینتکس(نحوه ی نوشتن دستورات) یک زبان کامپیوتری استفاده کنید اما هنوز به خطا برخود کنید. بعلاوه ی آن، برای یادگیری سینتکس صحیح برای یک زبان خاص، یک برنامه نویس باید بتواند منطق برنامه نویسی کامپیوتر را درک کند و بفهمد. هنگامی که شما در حال تولید یک برنامه با یک اندازه ی قابل توجه هستید، قبل از اینکه هیچ برنامه ای بنویسید، باید ابتدا منطق آن را طراحی کرده باشید. منطق صحیح نیازمند این است که تمام دستورات صحیح به یک ترتیب مناسب نوشته شده باشند. بعنوان مثال خطاهای منطقی زمانی روی می دهند که شما بخواهید دو عدد در یکدیگر ضرب شوند اما از علامت تقسیم استفاده کنید و یا اینکه قبل از به دست آوردن ورودی ها، اقدام به تولید خروجی نمایید. خطاهای نحوی(سینتکسی) زمانی معلوم می شوند که شما در حال کامپایل کردن برنامه ی مورد نظر هستید. اما اغلب شما می توانید خطاهای منطقی را تنها به هنگام آزمایش اولین خروجی یک برنامه شناسایی کنید. بعنوان مثال، اگر شما بدانید که چک حقوق یک کارمند باید شامل 5000 دلار باشد، اما بعد از بررسی لیست حقوق ها، متوجه شوید که در داخل چک عدد 50 دلار یا 50000 دلار نوشته شده است یک خطای منطقی روی داده است. دومین قسمت از پروسه ی دیباگ کردن(خطایابی) درواقع تصحیح خطاهای منطقی است. در فصل 5، با ابزارهایی که به شما کمک می کنند تا منطق را تصور و درک کنید، آشنا خواهید شد. 

توجه: برنامه نویسان اغلب به خطاهای منطقی، خطاهای معنایی نیز می گویند. بعنوان مثال اگر شما یک کلمه ی زبان برنامه نویسی را غلط بنویسید، شما مرتکب یک خطای نحوی(سینتکسی) شده اید، اما اگر شما از یک کلمه ی صحیح در یک مکان اشتباه استفاده کنید، شما مرتکب یک خطای معنایی شده اید. 

 آموزش جاوا

 


 

آزمون 

 از بین موارد زیر، یک مورد اشتباه است و دو مورد صحیح هستند. مورد اشتباه را مشخص کنید:

  • مورد 1 : بر خلاف زبان های برنامه نویسی سطح پایین، یک برنامه نویسی سطح بالا به شما امکان می دهد تا از یک سری وازگان معقول به جای کلید های خاموش و روشن، استفاده کنید که کار مشابهی را انجام می دهند.
  • مورد 2 : یک کامپایلر، هر برنامه را به محض اینکه ترجمه شد، اجرا می کند در حالی که یک مفسر تمام دستورات یک برنامه را قبل از اجرای آن ترجمه می کند. 
  • مورد 3 : یک خطای نحوی زمانی روی می دهد که از یک زبان به طرز نادرستی استفاده کنید. مشخص کردن و تصحیح تمام خطاهای نحوی بخشی از پروسه ی خطایابی یک برنامه محسوب می شود.

جواب: مورد شماره 2 اشتباه می باشد. یک کامپایلر قبل از اجرای دستورات، تمام یک برنامه را ترجمه می کند، در حالی که یک مفسر دستورات یک برنامه را یکی پس از دیگری ترجمه می کند و به محض ترجمه شدن یک دستور آن را اجرا می کند.