اصلاحگرها(modifier) درواقع کلمات کلیدی هستند که ما آنها را به یک سری مفاهیم، اضافه می کنیم تا معنای آنها را تغییر دهیم. زبان برنامه نویسی جاوا، شامل اصلاحگرهای متفاوت و مختلفی می باشد:
- اصلاحگرهای دسترسی جاوا یا Java Access Modifiers
- اصلاحگرهای غیر دسترسی یا Non Access Modifiers
برای استفاده از یک اصلاحگر، شما باید از کلمه ی کلیدی مخصوص آن، برای تعریف یک کلاس یا متد یا متغیر استفاده کنید. لازم به ذکر است که اصلاحگر مورد نظر مانند مثال های زیر، باید مقدم بر سایر عبارات باشد(کلمات ایتالیک):
کد
public class className {
// ...
}
private boolean myFlag;
static final double weeks = 9.5;
protected static final int BOXWIDTH = 42;
public static void main(String[] arguments) {
// body of method
} اصلاحگرهای دسترسی
زبان برنامه نویسی جاوا، تعدادی اصلاحگر را ارائه می دهد تا میدان دید یا سطح دسترسی را برای کلاس ها و متغیرها و متدها و سازنده ها(constructor) تعیین و تعریف کند. 4 نوع میدان دید وجود دارند که عبارتند از:
- میدان دید قابل دسترسی در پکیج که پیش فرض می باشد و نیازی به اصلاحگر ندارد.
- میدان دید قابل دسترسی، در سطح کلاس(private)
- میدان دید قابل دسترسی کلی(public)
- میدان دید قابل دسترسی در پکیج و تمام زیر کلاس های آن(protected)
اصلاحگرهای غیر دسترسی
زبان برنامه نویسی جاوا، تعدادی اصلاحگر غیر-دسترسی برای دستیابی به کارایی بیشتر را ارائه می دهد. که عبارتند از:
- اصلاحگر static: که از آن برای ایجاد متدهای کلاس ها و متغیرها استفاده می شود.
- اصلاحگر final: که از آن برای به پایان رساندن اجرای کلاس ها و متدها و متغیرها استفاده می شود.
- اصلاحگر abstract: که از آن برای ایجاد متدها و کلاس های انتزائی استفاده می شود.
- اصلاحگرهای synchronized و volatile : که از آنها برای رشته ها(thread) استفاده می شود.
در ادامه خواهید آموخت...
در مقاله ی بعدی، به بحث و گفتگو در مورد عملگرها یا اپراتورها، در زبان برنامه نویسی جاوا خواهیم پرداخت. مقاله ی ذکر شده، خلاصه ای از این عملگرها را ارائه داده و کاربرد آنها در ایجاد اپلیکیشن ها را توضیح می دهد.
